www.erguvanlar.tr.cx
« Önceki ::
FOTO SABAH RESİMLERİ - AYŞE KULİN
9/5/2009 -Kategori: AYSE KULIN _4_
Everest Yayınları
132 sayfa
Türk öykücülüğünün en önemli iki ödülünü, 1995 yılında Haldun Taner Öykü Ödülü'nü, 1996 yılında ise Sait Faik Öykü Ödülü'nü kazanmış bir başyapıt: Foto Sabah Resimleri...
Çocukluğumun Ada'daki köşkte geçen yaz tatilleri dışında, ben hep bu beton apartmanların odalarında yaşamıştım. Beton odaların tavanları, önceleri çok yüksek ve kartonpiyerli iken giderek alçalıp, sadeleşmiş, odaların boyutları giderek küçülmüştü. Anneanneme ailesinden kalan avizelerin önce zincirleri kısaltılmış, sonra da onları dar odalardan, daha geniş ve yüksek tavanlı evlere terfi ederek bizimle yer değiştiren kişilere satmıştık. Anneannem, bizden eşyalarımızı satın alacak güce sahip o kişileri hep küçümsemişti nedense. O baygın yeşil gözleri ile bir devrin tüm ihtişamını görmüş ve yaşamıştı...
(Arka Kapaktan)
"Ne yazık ki, bizler ego çingeneleriydik.Vaktimizden ve kendimizden başka her şeyi vermeye hazırdık da, bir anlık zaman, bir yudum ilgi nedense çok zor kopuyordu dağarcığımızdan."
"Bir dönmedolap gibidir kader çizgisi, bir iner, bir çıkar ve hep aynı yerde durur. Pençesinden kurtuluş yoktur."
"İnce bir hünerdir hüzünle yaşamak."
"'Bazen en iyi tedavi unutmaktır' Elini uzatıyor bana, 'Gel birlikte unutalım."
Yorum (yok)
Yorum yaz!
Kalıcı Bağlantı
Çocukluğumun Ada'daki köşkte geçen yaz tatilleri dışında, ben hep bu beton apartmanların odalarında yaşamıştım. Beton odaların tavanları, önceleri çok yüksek ve kartonpiyerli iken giderek alçalıp, sadeleşmiş, odaların boyutları giderek küçülmüştü. Anneanneme ailesinden kalan avizelerin önce zincirleri kısaltılmış, sonra da onları dar odalardan, daha geniş ve yüksek tavanlı evlere terfi ederek bizimle yer değiştiren kişilere satmıştık. Anneannem, bizden eşyalarımızı satın alacak güce sahip o kişileri hep küçümsemişti nedense. O baygın yeşil gözleri ile bir devrin tüm ihtişamını görmüş ve yaşamıştı...
(Arka Kapaktan)
"Ne yazık ki, bizler ego çingeneleriydik.Vaktimizden ve kendimizden başka her şeyi vermeye hazırdık da, bir anlık zaman, bir yudum ilgi nedense çok zor kopuyordu dağarcığımızdan."
"Bir dönmedolap gibidir kader çizgisi, bir iner, bir çıkar ve hep aynı yerde durur. Pençesinden kurtuluş yoktur."
"İnce bir hünerdir hüzünle yaşamak."
"'Bazen en iyi tedavi unutmaktır' Elini uzatıyor bana, 'Gel birlikte unutalım."
